Ξύπνησα κατά τις πεντέμιση το πρωί, κι αφού είδα λίγο τηλεόραση ξανακοιμήθηκα. Η τηλεόραση με νανουρίζει, σου το είχα πεί. Και τότε........................... Μπήκες αθόρυβα στο όνειρο μου όπως αθόρυβα είχες μπεί και στη ζωή μου. Φορούσες ένα λευκό πουκάμισο, το χρώμα της αγνότητας όπως μου είχες πεί κάποτε. Μου έδωσες ένα μικρό κουτάκι ''το δώρο για τη γιορτή σου'' μου είπες και τότε, τότε ξύπνησα. Δυστυχώς ήταν όνειρο μα θα έδινα τα πάντα να μην ήταν, ακόμη και τη ζωή μου, το λέω και το εννοώ. Καθε χρόνο όσα χρόνια γνωριζόμασταν, μου εστελνες καρτούλα μαζί με το δωράκι σου στη γιορτή και στα γενέθλια μου. Εγώ σε μάλωνα γιατί με κακομάθαινες κι όντως με κακόμαθες γιατί όσα δώρα κι αν μου κάνουν μου λείπει το δικό σου και οι καρτούλες σου που ακόμη ακόμη. Περισσότερο όμως μου ΛΕΙΠΕΙΣ ΕΣΥ Γιάννη μου, ΕΣΥ καλέ μου φίλε.